علی(ع)، نامی است که بزرگیاش در وصف نمیگنجد.
نامی که قرنها گذشته و هنوز وقتی بر زبان میآید، چیزی در دل آدم میایستد؛
هیبت، حرمت و مردانگی.
برای ما، علی فقط در کتابها و روایتها نمانده است.
نام او میان زندگی ماست.
وقتی کسی زمین میخورد و دستش را میگیریم، میگوییم: «یا علی».
وقتی کاری سخت را آغاز میکنیم، میگوییم: «یا علی».
وقتی سخن از مردانگی، وفا و عهد میشود، باز نام علی میان است.
انگار سالهاست بیآنکه بدانیم، بخشهایی از زندگیمان را بر مدار همین نام گذراندهایم.
هر چه داریم، با یاد اوست.
هر چه میسازیم، به نام او آغاز میکنیم.
در شادی، در سختی، در کار، در روزی و در هر قدم،
یاد علی با ماست.
علی(ع) برای ما میزان است؛
میزانِ حق، عدالت، مردانگی و وفا.
«مدار علی» یعنی زندگی را از او جدا ندانیم؛
یعنی در هر آنچه به دست میآوریم، میبخشیم، میسازیم و باقی میگذاریم،
نام و راه او را فراموش نکنیم.
علیورس از همین باور آمده است؛
از اینکه نام علی میتواند در دلِ کار، هنر و ساختن جاری باشد.
نه فقط بر زبان،
که در شیوهی ساختن، در درستکاری، در وفای به عهد و در حرمت چیزی که خلق میکنیم.